पाहिली काल आग डोळ्यांनी

पाहिली काल आग डोळ्यांनी
स्वप्न केले महाग डोळ्यांनी

संपली बोलण्यातली ताकद
तू अता हक्क माग डोळ्यांनी

गुंगले मैफिलीत सारेजण
गायला मी 'बिहाग' डोळ्यांनी

लागले जर मनास या चटके
दिसत नाहीत डाग डोळ्यांनी

सांगते नार या समाजाला
थांबवा पाठलाग डोळ्यांनी

वैभव फाटक 

रोज होतोच वाद एखादा

रोज होतोच वाद एखादा
रोज होतोच बाद एखादा

साथ तू सोडलीस माझी पण
घालतो रोज साद एखादा

घालणारे किती इथे पूजा
वाटणारा प्रसाद एखादा

जीवनाला कलाटणी देतो
देत उत्स्फूर्त दाद एखादा

माफ केली तुझी किती पापे
सोड माझा प्रमाद एखादा

वैभव फाटक

होय श्रद्धा महागली आहे

भेटवस्तूत तोलली आहे
होय, श्रद्धा महागली आहे

ठेव विश्वास आज त्याच्यावर
आज हातात बाटली आहे

गुंफ शेरास तू शिताफीने
तोकडी ही लगावली आहे

तू तिथे गाळलेस अश्रू अन
वीज येथे कडाडली आहे

आजवर जी पहातही नव्हती
आज ती चक्क लाजली आहे

वैभव फाटक, वापी ( ०७-०१-२०१५)

गार्‍हाणी देवास घातली होती

गार्‍हाणी देवास घातली होती
देवाने समजूत काढली होती

स्वप्न गुलाबी पूर्ण पाहता आले
प्रभा उजाडायची थांबली होती

तेव्हाही होती रक्ताची नाती
फक्त त्यातली दरी वाढली होती

मागमूस नाही जेथे छायेचा
अशा दिशेने उन्हे चालली होती

तिची कहाणी तशी पाहता मोठी
पण काही अश्रूत मावली होती 

पळून गेली जरी थोरली कन्या
फळे धाकटीनेच भोगली होती

वैभव फाटक ( २८ जुलै २०१४)

विस्कटलेल्या जिवास या ती बघत असावी

विस्कटलेल्या जिवास या ती बघत असावी
म्हणून माझी जखम अता साकळत असावी

दुनियेवर का उगाच लांछन मलीनतेचे ?
आजकालची विचारसरणी मळत असावी

हाता-तोंडाशी आलेला पैसा जातो
अर्ध्या रस्त्यातून लक्ष्मी वळत असावी

कष्ट सोसल्याचे फळ प्रत्येकाला मिळते
म्हणून बहुधा साय दुधावर धरत असावी

केव्हाचा कोसळतो आहे पाउस येथे
अजूनही वेदना धरेची जळत असावी

दुर्देवी हे झाड किती आक्रंदत आहे !
वेल तोडली गेलेली कळवळत असावी

वैभव फाटक  ( ८ जुलै २०१४)

जे हवे ते घडायचे नाही

जे हवे ते घडायचे नाही
एक नक्की, खचायचे नाही

शोध घे वेगळ्याच वाटेवर
सुख इथे सापडायचे नाही

मिसळणे तू जपून ठरवावे
जर तुला विरघळायचे नाही

कर लबाडी खुशाल जगताना
पण कधी सापडायचे नाही

शेवटी तीच जिंकते बाजी
भांडणे परवडायचे नाही

तू नको अवतरूस भगवंता
सूत अपुले जुळायचे नाही

धाक आहे जबाबदाऱ्यांचा
दु:ख माझे झरायचे नाही

वैभव फाटक ( ३१ डिसेंबर २०१३)

करणे जमले नाही

मी प्रयत्न कितिदा केला पण करणे जमले नाही.

तत्वांवर खोटा बुरखा पांघरणे जमले नाही.

तोऱ्यात अशा वावरतो की मीच जगाचा राजा
वास्तवात नाचत नाही कोणी तालावर माझ्या

मी प्रेम कराया गेलो तेथेही पुरता फसलो
ना दोष कुणाला देता मी नशिबावरती हसलो
मी किती उन्हे पत्करली जखमांच्या भरण्यासाठी
सर येते आठवणींची त्या ओल्या करण्यासाठी

वाऱ्याने अलगद उडते त्या पानागत मी आहे
धागा तुटलेला ज्याचा तो पतंग जणु मी वाहे
पापण्यात माझ्या भरले दु:खाचे हळवे मोती
ते येण्यासाठी कारण ही फसवी नाती -गोती

वैभव फाटक ( १८ नोव्हेंबर २०१३ )